Ezel.
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
18 Juni 2016 | Spanje, Cee
18 juni 2016
Adres:
Albergue Moreira
C/. Rosalia de Castro, 75
15270 Cee (A Coruña)
Ezel.
"Denkend aan Spanje zie ik een brede baai de kust doorklieven". Dit zie ik op het moment als dit stukje begin. Uitzicht op de zee inham van Cee. Een variatie op het bekende gedicht van Marsman.
Terug naar het krieken van deze dag. Voordat mijn digitale haan kraaide, stond ik kwart voor zes al klaar wakker naast mijn stapelbed. Iedereen ligt nog of niet te slapen. Het voordeel in een herberg met maar één wastafel is, dat je veel ruimte hebt om je ochtend handelingen uit te voeren. Met m'n mijnwerkers lampje de rugzak ingepakt en daarna naar het barretje voor het ontbijt.
Toen we weg wilden gaan, stond er een Japanner(?!) zijn privé ezel te beladen. (Je hebt immers ook hele rijke mensen, die een privé jet hebben). Hoe krijg je zo'n beest hier? We kwamen hem onderweg tegen. Hij liep achter de ezel en stuurde hem met een lange stok en zijn stem. Mooi koppel!!
Het weer was geweldig: blauwe lucht, wat wolken en de zon. Om een uur of half elf vangen we de eerste beelden van de Oceaan op. De paden waar op we lopen zijn sinds 2012 geheel aangepast. Ziet er gelikt uit. Camino is 'big business' geworden.
Vlak voor Cee komt er ineens een Oriëntaal personage uit het bos te voorschijn. Zijn gehele lichaam was bedekt. Alleen zijn ogen waren te zien. Je denkt direct aan een verdwaalde IS-er. Echter, een reden kan in sommige culturen o.a. zijn: een bruine huid betekent geen gezonde huid. Het is een reactie van het lichaam op de schade van de huid door het zonlicht. Dus voor de voortplanting niet erg aantrekkelijk. Je moet wat voor je uiterlijk over hebben, nietwaar. Lijkt me erg warm om zo in de zon te moeten lopen.
Kwart over elf zien we vanuit de hoogte Finisterre liggen. Gaan we nog niet naar toe vandaag. Om twaalf uur waren we in Cee. Slaap nu in dezelfde herberg en kamer als vier jaar gelden.
Morgen de laatste 15 km. Starten vroeg. Voelt als een toef slagroom ergens op. Het lekkerste komt het allerlaatst. Of zoals ik vroeger met mijn Brinta als ontbijt deed. De pap 'rond' opeten en dan legde ik op het overgebleven eilandje in het midden een beschuit met suiker. Heerlijk! Besef ook dat smaken verschillen!! Maar toch.
Ieder z'n afwijking zullen we maar zeggen.
Straks eten en slapen.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Adres:
Albergue Moreira
C/. Rosalia de Castro, 75
15270 Cee (A Coruña)
Ezel.
"Denkend aan Spanje zie ik een brede baai de kust doorklieven". Dit zie ik op het moment als dit stukje begin. Uitzicht op de zee inham van Cee. Een variatie op het bekende gedicht van Marsman.
Terug naar het krieken van deze dag. Voordat mijn digitale haan kraaide, stond ik kwart voor zes al klaar wakker naast mijn stapelbed. Iedereen ligt nog of niet te slapen. Het voordeel in een herberg met maar één wastafel is, dat je veel ruimte hebt om je ochtend handelingen uit te voeren. Met m'n mijnwerkers lampje de rugzak ingepakt en daarna naar het barretje voor het ontbijt.
Toen we weg wilden gaan, stond er een Japanner(?!) zijn privé ezel te beladen. (Je hebt immers ook hele rijke mensen, die een privé jet hebben). Hoe krijg je zo'n beest hier? We kwamen hem onderweg tegen. Hij liep achter de ezel en stuurde hem met een lange stok en zijn stem. Mooi koppel!!
Het weer was geweldig: blauwe lucht, wat wolken en de zon. Om een uur of half elf vangen we de eerste beelden van de Oceaan op. De paden waar op we lopen zijn sinds 2012 geheel aangepast. Ziet er gelikt uit. Camino is 'big business' geworden.
Vlak voor Cee komt er ineens een Oriëntaal personage uit het bos te voorschijn. Zijn gehele lichaam was bedekt. Alleen zijn ogen waren te zien. Je denkt direct aan een verdwaalde IS-er. Echter, een reden kan in sommige culturen o.a. zijn: een bruine huid betekent geen gezonde huid. Het is een reactie van het lichaam op de schade van de huid door het zonlicht. Dus voor de voortplanting niet erg aantrekkelijk. Je moet wat voor je uiterlijk over hebben, nietwaar. Lijkt me erg warm om zo in de zon te moeten lopen.
Kwart over elf zien we vanuit de hoogte Finisterre liggen. Gaan we nog niet naar toe vandaag. Om twaalf uur waren we in Cee. Slaap nu in dezelfde herberg en kamer als vier jaar gelden.
Morgen de laatste 15 km. Starten vroeg. Voelt als een toef slagroom ergens op. Het lekkerste komt het allerlaatst. Of zoals ik vroeger met mijn Brinta als ontbijt deed. De pap 'rond' opeten en dan legde ik op het overgebleven eilandje in het midden een beschuit met suiker. Heerlijk! Besef ook dat smaken verschillen!! Maar toch.
Ieder z'n afwijking zullen we maar zeggen.
Straks eten en slapen.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
