Baby.
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
06 Juni 2016 | Spanje, Lóngara
6 juni 2016
Adres:
Albergue de Pelegrinos
La Caridad
Baby.
Er was eens een Duits echtpaar. Twee jaar getouwd. En in het gelukkige bezit van een jongetje van bijna één jaar. Ze woonden uiteraard in het mooie Allemagne. Ze hadden een mooi huis in het groene gedeelte van de Kohlenpot. Allebei leidden ze een arbeidzaam leven. Toch ontbrak er iets.
Tot Adolf op zekere avond thuis kwam en vol enthousiasme aan Eva vertelde over een collega, die een boek had gelezen over de "Camino". Mijn "Kämpfchen". Beiden lazen het boek. Na vele weken en evenzovele discussies besloten ze ook de toch veel zwaardere Camino del Norte te gaan lopen ?! Niet de "Francées", die was te druk. Er was echter een probleem: hun zoontje Rudolf. Wat iedereen hen uit het hoofd probeerde te praten, deden ze toch. Rudolf ging in de rugzak mee.
Deze inleiding heb ik verzonnen, maar zou zo maar waar kunnen zijn.
Wat wil het geval: gistermiddag toen ik even te rusten lag, hoorde ik een kind huilen in de albergue. Dacht nog, er is iemand met een kind op bezoek. De werkelijkheid was echter, dat er een jong Duits echtpaar was, dat met hun zoontje van nog geen één jaar een stuk van de Camino deed en overnachtte in herbergen. Het jongetje sliep in twee onderste stapelbedden tussen hen in!?!? Als ik dit stukje zit te maken in La Caridad (na een tochtje van 32 km) om vier uur 's middags, staan ze voor de gîte. Helaas was in deze herberg geen plaats meer voor Adolf en Eva.
De beweegredenen om een dergelijk avontuur met je baby te ondernemen ontgaan mij volledig.
Terug naar hedenochtend. Zwaar bewolkt, maar droog bij vertrek. Gisteravond is Milena ons komen vergezellen. Het is een medische studente uit Polen, die een jaar in Madrid studeert en na een tentamenperiode een stukje Camino meeloopt. Gezellig!
Na een uur begint het een beetje te druppelen. Na anderhalf uur begint ietsjes harder te spetteren, zodat de regenattributen uit de rugzak werden gehaald. Terwijl we daar mee bezig waren, begon het te stortregenen. Kwartiertje geschuild in de schuur van een huis. Daarna op pad met een groeizaam regentje.
De wandelgids gaf 27 km aan. Het werden er vijf meer. Het weer werd zelfs droog en op het laatst zonnig.
Na tweeëneenhalf huur was ie daar weer: op een maandagmorgen een bar die OPEN was!! Koffie en een broodje gingen er wel in.
Vanaf Cadevado hebben alle lagere scholen in de dorpjes allemaal precies dezelfde bouw, architect, tekening en kosten. Slim!!
Daarna twee uur verder kuieren naar Navia. Op een bankje wat Gege eten en gedronken. Volgens de kaart was het nog zeven km. Het waren er vijf meer.
De Amerikaan Dan liep het laatste stuk mee. Om half drie in de gloednieuwe albergue ingeschreven. Geen WiFi. Dus ga zo dadelijk op naar een bar en bier en een internetverbinding.
Morgen naar Ribadeo.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Adres:
Albergue de Pelegrinos
La Caridad
Baby.
Er was eens een Duits echtpaar. Twee jaar getouwd. En in het gelukkige bezit van een jongetje van bijna één jaar. Ze woonden uiteraard in het mooie Allemagne. Ze hadden een mooi huis in het groene gedeelte van de Kohlenpot. Allebei leidden ze een arbeidzaam leven. Toch ontbrak er iets.
Tot Adolf op zekere avond thuis kwam en vol enthousiasme aan Eva vertelde over een collega, die een boek had gelezen over de "Camino". Mijn "Kämpfchen". Beiden lazen het boek. Na vele weken en evenzovele discussies besloten ze ook de toch veel zwaardere Camino del Norte te gaan lopen ?! Niet de "Francées", die was te druk. Er was echter een probleem: hun zoontje Rudolf. Wat iedereen hen uit het hoofd probeerde te praten, deden ze toch. Rudolf ging in de rugzak mee.
Deze inleiding heb ik verzonnen, maar zou zo maar waar kunnen zijn.
Wat wil het geval: gistermiddag toen ik even te rusten lag, hoorde ik een kind huilen in de albergue. Dacht nog, er is iemand met een kind op bezoek. De werkelijkheid was echter, dat er een jong Duits echtpaar was, dat met hun zoontje van nog geen één jaar een stuk van de Camino deed en overnachtte in herbergen. Het jongetje sliep in twee onderste stapelbedden tussen hen in!?!? Als ik dit stukje zit te maken in La Caridad (na een tochtje van 32 km) om vier uur 's middags, staan ze voor de gîte. Helaas was in deze herberg geen plaats meer voor Adolf en Eva.
De beweegredenen om een dergelijk avontuur met je baby te ondernemen ontgaan mij volledig.
Terug naar hedenochtend. Zwaar bewolkt, maar droog bij vertrek. Gisteravond is Milena ons komen vergezellen. Het is een medische studente uit Polen, die een jaar in Madrid studeert en na een tentamenperiode een stukje Camino meeloopt. Gezellig!
Na een uur begint het een beetje te druppelen. Na anderhalf uur begint ietsjes harder te spetteren, zodat de regenattributen uit de rugzak werden gehaald. Terwijl we daar mee bezig waren, begon het te stortregenen. Kwartiertje geschuild in de schuur van een huis. Daarna op pad met een groeizaam regentje.
De wandelgids gaf 27 km aan. Het werden er vijf meer. Het weer werd zelfs droog en op het laatst zonnig.
Na tweeëneenhalf huur was ie daar weer: op een maandagmorgen een bar die OPEN was!! Koffie en een broodje gingen er wel in.
Vanaf Cadevado hebben alle lagere scholen in de dorpjes allemaal precies dezelfde bouw, architect, tekening en kosten. Slim!!
Daarna twee uur verder kuieren naar Navia. Op een bankje wat Gege eten en gedronken. Volgens de kaart was het nog zeven km. Het waren er vijf meer.
De Amerikaan Dan liep het laatste stuk mee. Om half drie in de gloednieuwe albergue ingeschreven. Geen WiFi. Dus ga zo dadelijk op naar een bar en bier en een internetverbinding.
Morgen naar Ribadeo.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
