Vier verkeersborden.
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
02 Juni 2016 | Spanje, Muros de Nalón
2 juni 2016
Adres:
Casa Carmina
Av. de Rigo 21/23
33138 - Muros de Nalón-Era
Asturias
Vier verkeersborden.
Vanmorgen fris uit de veren. Lekker geslapen. En uit betrouwbare bron vernomen: zo goed als geen snurkers. Na vertrek om kwart voor zeven eerst een broodje en een bakkie gedaan bij de enige slimme Spaanse horeca ondernemer, die aan de route 's morgens vroeg open is. Zijn Franse collega's doen in zulke gevallen nog een extra slot op de deur!
Tot aan twaalf uur was het zwaar bewolkt, maar droog! Temp. ongeveer een 22 graden. In het begin de stad weer uit. Dus door veel bebouwing.
De huizen in Asturië hebben veel gestucte muren. Dit omdat de muren opgetrokken zijn door de rotsblokken, die hier voor het 'oprapen' liggen. De kleuren zijn als je naar de natuurlijke omgeving kijkt, zeer contrasterend: groen, geel, rood, blauw en vandaag: daar wazzie: oranje!!
Na drie en een half uur voor het eerst gerust. Wel wat laat. Je kunt beter na twee uur wandelen even de beentjes strekken. Echter, als er geen tapperij of iets wat er op lijkt, nu dus letterlijk, op je pad komt, dan kun je wel in het gras/op een boomstam gaan zitten, maar dat is niet zo romantisch.
In de etappe van vandaag had St.Jacques behoorlijk wat klimmetjes in zijn draaiboek opgenomen. Zoals uit bovenstaande zin echter wel duidelijk is: de ravitaillering had wel wat beter gekund.
Er waren ook stukken bosgebied waar we ons door verplaatsten. De ondergrond was dan om te lopen wat 'zachter'. Dat luistert tijdens de Camino nog wel aardig nauw. Dat wandelen van vijfentwintig km. stelt niet zoveel voor. Maar...het gewicht van je rugzak oefent toch een behoorlijke druk uit op je schouders, rug en je loopgestel. Als je dan op een harde ondergrond loopt, 'stoot' het harder op je gewrichten.
Echter na ongeveer 1200 km, heeft alles wat er in mij voor de voortstuwing en de beweging zorgt, zich wel aardig gesetteld. Maar vooral de laatste dagen heb ik toch vele, vooral jonge pelgrims, met mechanische problemen op mijn spreekuur gehad. In Gijón was het Marleen, een Nederlands meisje, dat knieproblemen had. Heeft zelfs een arts geraadpleegd. Vandaag een Australische met een knie- en scheenbeen blessure. Etc.
Vandaag op een bospad midden in het bos stonden er ineens vier verkeersborden(?!). Heb de beelden. Volgens de Spaanse regel-en bordenwetgeving was het hier: a. Oppassen geblazen (waarschuwingsbord); waarvoor? Geen idee. b. Verboden zich harder dan twintig km over het bospad voort te bewegen (verbodsbord); c. De lichten van een voertuig(?) moeten naar beneden schijnen (verplichtingsbord); d. Verboden te parkeren (verbodsbord). Ik heb wel een idee voor wie dit bord bestemd is: een stroper mag hier zijn auto niet parkeren en moet als hij met een mijnwerkerslampje op zijn hoofd door het bos loopt, goed uitkijken, dat hij niet harder gaat dan 20km/uur!!
Om kwart voor twaalf bij Soto del Barco in een bar wat gedronken en gegeten.
Na drie km lopen liepen we letterlijk tegen een spiksplinternieuwe albergue aan. Dus daar maar gebleven.
Heerlijk gedoucht, tukkie gedaan. Eten en slapen. Morgen naar Soto de Luiña.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Adres:
Casa Carmina
Av. de Rigo 21/23
33138 - Muros de Nalón-Era
Asturias
Vier verkeersborden.
Vanmorgen fris uit de veren. Lekker geslapen. En uit betrouwbare bron vernomen: zo goed als geen snurkers. Na vertrek om kwart voor zeven eerst een broodje en een bakkie gedaan bij de enige slimme Spaanse horeca ondernemer, die aan de route 's morgens vroeg open is. Zijn Franse collega's doen in zulke gevallen nog een extra slot op de deur!
Tot aan twaalf uur was het zwaar bewolkt, maar droog! Temp. ongeveer een 22 graden. In het begin de stad weer uit. Dus door veel bebouwing.
De huizen in Asturië hebben veel gestucte muren. Dit omdat de muren opgetrokken zijn door de rotsblokken, die hier voor het 'oprapen' liggen. De kleuren zijn als je naar de natuurlijke omgeving kijkt, zeer contrasterend: groen, geel, rood, blauw en vandaag: daar wazzie: oranje!!
Na drie en een half uur voor het eerst gerust. Wel wat laat. Je kunt beter na twee uur wandelen even de beentjes strekken. Echter, als er geen tapperij of iets wat er op lijkt, nu dus letterlijk, op je pad komt, dan kun je wel in het gras/op een boomstam gaan zitten, maar dat is niet zo romantisch.
In de etappe van vandaag had St.Jacques behoorlijk wat klimmetjes in zijn draaiboek opgenomen. Zoals uit bovenstaande zin echter wel duidelijk is: de ravitaillering had wel wat beter gekund.
Er waren ook stukken bosgebied waar we ons door verplaatsten. De ondergrond was dan om te lopen wat 'zachter'. Dat luistert tijdens de Camino nog wel aardig nauw. Dat wandelen van vijfentwintig km. stelt niet zoveel voor. Maar...het gewicht van je rugzak oefent toch een behoorlijke druk uit op je schouders, rug en je loopgestel. Als je dan op een harde ondergrond loopt, 'stoot' het harder op je gewrichten.
Echter na ongeveer 1200 km, heeft alles wat er in mij voor de voortstuwing en de beweging zorgt, zich wel aardig gesetteld. Maar vooral de laatste dagen heb ik toch vele, vooral jonge pelgrims, met mechanische problemen op mijn spreekuur gehad. In Gijón was het Marleen, een Nederlands meisje, dat knieproblemen had. Heeft zelfs een arts geraadpleegd. Vandaag een Australische met een knie- en scheenbeen blessure. Etc.
Vandaag op een bospad midden in het bos stonden er ineens vier verkeersborden(?!). Heb de beelden. Volgens de Spaanse regel-en bordenwetgeving was het hier: a. Oppassen geblazen (waarschuwingsbord); waarvoor? Geen idee. b. Verboden zich harder dan twintig km over het bospad voort te bewegen (verbodsbord); c. De lichten van een voertuig(?) moeten naar beneden schijnen (verplichtingsbord); d. Verboden te parkeren (verbodsbord). Ik heb wel een idee voor wie dit bord bestemd is: een stroper mag hier zijn auto niet parkeren en moet als hij met een mijnwerkerslampje op zijn hoofd door het bos loopt, goed uitkijken, dat hij niet harder gaat dan 20km/uur!!
Om kwart voor twaalf bij Soto del Barco in een bar wat gedronken en gegeten.
Na drie km lopen liepen we letterlijk tegen een spiksplinternieuwe albergue aan. Dus daar maar gebleven.
Heerlijk gedoucht, tukkie gedaan. Eten en slapen. Morgen naar Soto de Luiña.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
