Regenjack en hoed.
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
20 Mei 2016 | Spanje, Islares
20 mei 2016
Adres:
Albergue Municipal de Islares
Islares
Regenjack en hoed.
Reveille om zes uur. Voor de meeste pelgrims geen enkel probleem. Maar dan moet je wel goed geslapen hebben. Dit was bij Fred, Anna en Don (the American) absoluut niet het geval. Wat bleek: ze hadden de hele nacht geen oog dicht gedaan. Volgens Fred was het de hele nacht een kakofonie van geluiden, die een menselijk lichaam in zijn slaap kan produceren. Welke dat zijn, hoef ik de rechtgeaarde Nederlander niet te vertellen.
Op de Camino zijn dergelijke slaapgelegenheden (zie 19 mei)de gewoonste zaak van de wereld. Alleen degene die er voor het eerste mee geconfronteerd wordt, schrikt zich te pletter.
Fred probeert het nog één nacht. Mocht dit toch geen succes worden, dan overweegt hij in een hotel te overnachten. We gaan het zien.
Bij vertrek bleek de regenjas van Fred spoorloos. Hij had hem waarschijnlijk in de bar achtergelaten. Een eigenaardige eigenschap van Fred om overal allerlei voorwerpen te laten liggen, een onhandige trekje weliswaar, maar hij doet zijn hele leven al pogingen om er enige verbetering in aan te brengen.
Bij een stuk van de etappe, dat we over de weg moesten lopen, had een vrachtwagen wat zand verloren. De beste chauffeur was alles met een bats aan de kant aan het schuiven!! Zijn collega van de Spaanse Rijkswaterstaat moest verschillende stukken weg op meten. Dit deed hij als volgt: een ieder kent de wieltjes wel waar een teller op gemonteerd is. Hij zette het apparaat uit het raam van zijn busje op de weg en reed zo het op te meten traject. Vond het een slimme oplossing en zeer energiebesparend.
Langs de kust lopend zijn er allerlei strandjes waar de Spanjaarden met dit mooie weer zonnen of langs de kustlijn lopen. De lucht is strak blauw en de temperatuur is een graadje op 22.
In Castro-Urdiales, onze etappeplaats van vandaag dronken we met Anne en Don een pilsje.Langs de tafeltjes op het terras liepen Noord-Afrikanen om allerlei snuisterijen te verkopen. In de zeventiende eeuw brachten wij de kralen en de spiegeltjes naar Afrika. Ze komen ze nu weer terugbrengen!!
Nog even een hoed voor Fred gekocht, die hij in eindbar van vandaag wederom liet liggen?! Wist 'm te redden.
Het is half twaalf. We besluiten om nog zeven km verder te gaan naar Islares. Daardoor wordt de etappe van vandaag en morgen elk vijfentwintig kilometer. Met dit mooie weer is dertig te veel.
We hebben het Baskenland verlaten en lopen nu in het Cantabrisch gebied.
Straks eten. Daarna slapen. Morgen naar Lerado.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
Adres:
Albergue Municipal de Islares
Islares
Regenjack en hoed.
Reveille om zes uur. Voor de meeste pelgrims geen enkel probleem. Maar dan moet je wel goed geslapen hebben. Dit was bij Fred, Anna en Don (the American) absoluut niet het geval. Wat bleek: ze hadden de hele nacht geen oog dicht gedaan. Volgens Fred was het de hele nacht een kakofonie van geluiden, die een menselijk lichaam in zijn slaap kan produceren. Welke dat zijn, hoef ik de rechtgeaarde Nederlander niet te vertellen.
Op de Camino zijn dergelijke slaapgelegenheden (zie 19 mei)de gewoonste zaak van de wereld. Alleen degene die er voor het eerste mee geconfronteerd wordt, schrikt zich te pletter.
Fred probeert het nog één nacht. Mocht dit toch geen succes worden, dan overweegt hij in een hotel te overnachten. We gaan het zien.
Bij vertrek bleek de regenjas van Fred spoorloos. Hij had hem waarschijnlijk in de bar achtergelaten. Een eigenaardige eigenschap van Fred om overal allerlei voorwerpen te laten liggen, een onhandige trekje weliswaar, maar hij doet zijn hele leven al pogingen om er enige verbetering in aan te brengen.
Bij een stuk van de etappe, dat we over de weg moesten lopen, had een vrachtwagen wat zand verloren. De beste chauffeur was alles met een bats aan de kant aan het schuiven!! Zijn collega van de Spaanse Rijkswaterstaat moest verschillende stukken weg op meten. Dit deed hij als volgt: een ieder kent de wieltjes wel waar een teller op gemonteerd is. Hij zette het apparaat uit het raam van zijn busje op de weg en reed zo het op te meten traject. Vond het een slimme oplossing en zeer energiebesparend.
Langs de kust lopend zijn er allerlei strandjes waar de Spanjaarden met dit mooie weer zonnen of langs de kustlijn lopen. De lucht is strak blauw en de temperatuur is een graadje op 22.
In Castro-Urdiales, onze etappeplaats van vandaag dronken we met Anne en Don een pilsje.Langs de tafeltjes op het terras liepen Noord-Afrikanen om allerlei snuisterijen te verkopen. In de zeventiende eeuw brachten wij de kralen en de spiegeltjes naar Afrika. Ze komen ze nu weer terugbrengen!!
Nog even een hoed voor Fred gekocht, die hij in eindbar van vandaag wederom liet liggen?! Wist 'm te redden.
Het is half twaalf. We besluiten om nog zeven km verder te gaan naar Islares. Daardoor wordt de etappe van vandaag en morgen elk vijfentwintig kilometer. Met dit mooie weer is dertig te veel.
We hebben het Baskenland verlaten en lopen nu in het Cantabrisch gebied.
Straks eten. Daarna slapen. Morgen naar Lerado.
Welterusten.
Pelgrim Sjek.
-
20 Mei 2016 - 20:22
Tonreuvers:
Gaat nog steeds lekker hè, ouwe caminoveteraan. Goed man. Je gaat al je verslagen toch zeker wel een keer in boekvorm uitgeven.........met plaatjes erbij. :-)
Goeie reis verder, zonder blessures.
Groet don Antonio
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
