De dertien apostelen
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
23 April 2016 | Frankrijk, Les Mathieux
20 april 2016
Adres:
Gîte d'étape communal
Rue de la Cascade 1
Cajarc
De dertien apostelen.
Om negen uur des avonds begin ik aan dit epistel. Maar ik zal bij het begin, dus bij het ontwaken. Logisch toch?
Om zeven uur.....etc. Bij het naar beneden gaan, drukte ik op een knop. Dat is normaal als je het licht aan wilt doen. Deze keer een hoop geraas: de ijzeren luxaflex ging omhoog. Anders had ik er nooit uitgekund?!
Daarna om kwart voor acht teruggelopen naar de GR65. De stad uit, weer veel klimmen. Bewolkt, koel: dus prachtig wandelweer.
Bij de eerste rust in Faycelles(301m) volgde ik de route in de hoop een deegkneder aan te treffen. Helaas , hij had z'n bakstaafjes bij het plaatselijke café afgeleverd. Op mijn vraag bij binnenkomst of ze svp een pain voor mij had, keek ze me zeer verongelijkt aan. Met wijzen komt in dit (toch wel mooie) land toch redelijk ver. Dus mijn bestelling was: een café au lait, une boteille de l'eau et une baquette. Afgerekend. Veldfles gevuld. Lege fles op de bar neergezet. Zegt onze bijdehandte Française: of ik de plastic fles even in de poubelle, die buiten stond, wilde deponeren?!? Ik had dat t.kk.nw..f wel over de counter willen takelen en haar een cursus klantvriendelijkheid willen aanbieden. Maar ja, geen tijd.. O ja, wat er ook nog gebeurde. In het café was een afscheiding tussen het eet-en drinkgedeelte. Bij het smeren van mijn broodje, duwde ik met mijn elleboog de hele afscheiding om. Ik heb nog wel aangeboden het cursusgeld te delen. Maar ja, geen tijd...
Dus weer verder.
Om twaalf uur wat gegeten en gedronken in de vele paradijzen, die het Franse land rijk is. Gekletst met een Fransman, die uit Oost-Frankrijk kwam en een gedeelte van de route liep. Was fysiek geen probleem, echter vandaag wel: hij had gisteren te veel wijn gedronken. (Hij slaapt nu in dezelfde gîte).
Onderweg zijn er schuilhutten gebouwd, waar je, als het onverhoopt echt slecht weer is, kunt schuilen. Waar ik loop, is eigenlijk één oneindig natuurgebied. Je komt echt niemand tegen. Een geweldige ervaring. Als je stil staat, hoor je alleen het ruisen van de wind door de bladeren.
Om tien voor drie was ik in Créalou(388m). Nog twaalf km. te gaan. Na een half uur kom ik een groep meiden tegen met een verklede ezel, die het kindeke Jezus op het zadel meevoert. Ik kneep nog in mijn arm: ik droomde niet!! Ze liepen in de vrije natuur om te bidden voor het welzijn der mensen. Een zeer liederlijke gedachte.
Eén van de Maria's kwam mijn stok nog nabrengen. In alle euforie natuurlijk vergeten!
Om kwart over vier zag ik eindelijk Cajarc in de diepte liggen. Dan duurt het lopend over de rotskeien en asfaltweggetjes (al slalommend) nog drie kwartier voordat je 'in town' bent.
Toen ik op de tweede verdieping de deur opendeed, stond het Duitse Jana voor m'n neus. Gezellig gekletst en wat gedronken.
In de gîte werd ik na inschrijving door een groep religieuze Parijzenaars (12 in getal) uitgenodigd voor de avondmaaltijd. Zijn gingen nog een dienst houden voor het eten. Ik zei, dat ik nog andere zaken moest regelen: een pilsje drinken (waar ik na 32 km. wel aan toe was!!)
Daarna heerlijk gegeten en gedronken. Ze deden mij ook 'canard' op mijn bord. Uitgelegd, dat ik dat van de dokter niet mocht eten.
Nu ga ik lekker slapen. De WiFi verbinding is hier alleen bij de kroeg. Ik lig nu in bed. Dus dit stukkie volgt morgen.
Lekker slapen toegewenst van een gelukkige Pelgrim uit Frankrijk.
Adres:
Gîte d'étape communal
Rue de la Cascade 1
Cajarc
De dertien apostelen.
Om negen uur des avonds begin ik aan dit epistel. Maar ik zal bij het begin, dus bij het ontwaken. Logisch toch?
Om zeven uur.....etc. Bij het naar beneden gaan, drukte ik op een knop. Dat is normaal als je het licht aan wilt doen. Deze keer een hoop geraas: de ijzeren luxaflex ging omhoog. Anders had ik er nooit uitgekund?!
Daarna om kwart voor acht teruggelopen naar de GR65. De stad uit, weer veel klimmen. Bewolkt, koel: dus prachtig wandelweer.
Bij de eerste rust in Faycelles(301m) volgde ik de route in de hoop een deegkneder aan te treffen. Helaas , hij had z'n bakstaafjes bij het plaatselijke café afgeleverd. Op mijn vraag bij binnenkomst of ze svp een pain voor mij had, keek ze me zeer verongelijkt aan. Met wijzen komt in dit (toch wel mooie) land toch redelijk ver. Dus mijn bestelling was: een café au lait, une boteille de l'eau et une baquette. Afgerekend. Veldfles gevuld. Lege fles op de bar neergezet. Zegt onze bijdehandte Française: of ik de plastic fles even in de poubelle, die buiten stond, wilde deponeren?!? Ik had dat t.kk.nw..f wel over de counter willen takelen en haar een cursus klantvriendelijkheid willen aanbieden. Maar ja, geen tijd.. O ja, wat er ook nog gebeurde. In het café was een afscheiding tussen het eet-en drinkgedeelte. Bij het smeren van mijn broodje, duwde ik met mijn elleboog de hele afscheiding om. Ik heb nog wel aangeboden het cursusgeld te delen. Maar ja, geen tijd...
Dus weer verder.
Om twaalf uur wat gegeten en gedronken in de vele paradijzen, die het Franse land rijk is. Gekletst met een Fransman, die uit Oost-Frankrijk kwam en een gedeelte van de route liep. Was fysiek geen probleem, echter vandaag wel: hij had gisteren te veel wijn gedronken. (Hij slaapt nu in dezelfde gîte).
Onderweg zijn er schuilhutten gebouwd, waar je, als het onverhoopt echt slecht weer is, kunt schuilen. Waar ik loop, is eigenlijk één oneindig natuurgebied. Je komt echt niemand tegen. Een geweldige ervaring. Als je stil staat, hoor je alleen het ruisen van de wind door de bladeren.
Om tien voor drie was ik in Créalou(388m). Nog twaalf km. te gaan. Na een half uur kom ik een groep meiden tegen met een verklede ezel, die het kindeke Jezus op het zadel meevoert. Ik kneep nog in mijn arm: ik droomde niet!! Ze liepen in de vrije natuur om te bidden voor het welzijn der mensen. Een zeer liederlijke gedachte.
Eén van de Maria's kwam mijn stok nog nabrengen. In alle euforie natuurlijk vergeten!
Om kwart over vier zag ik eindelijk Cajarc in de diepte liggen. Dan duurt het lopend over de rotskeien en asfaltweggetjes (al slalommend) nog drie kwartier voordat je 'in town' bent.
Toen ik op de tweede verdieping de deur opendeed, stond het Duitse Jana voor m'n neus. Gezellig gekletst en wat gedronken.
In de gîte werd ik na inschrijving door een groep religieuze Parijzenaars (12 in getal) uitgenodigd voor de avondmaaltijd. Zijn gingen nog een dienst houden voor het eten. Ik zei, dat ik nog andere zaken moest regelen: een pilsje drinken (waar ik na 32 km. wel aan toe was!!)
Daarna heerlijk gegeten en gedronken. Ze deden mij ook 'canard' op mijn bord. Uitgelegd, dat ik dat van de dokter niet mocht eten.
Nu ga ik lekker slapen. De WiFi verbinding is hier alleen bij de kroeg. Ik lig nu in bed. Dus dit stukkie volgt morgen.
Lekker slapen toegewenst van een gelukkige Pelgrim uit Frankrijk.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
