Miss Bouquet
Blijf op de hoogte en volg Gerrit
18 April 2016 | Frankrijk, Decazeville
16 april 2016
Adres:
Gîte d'Etape
Espeyrac
Miss Bouquet.
Vanmorgen opgestaan. Gewassen ingepakt en op weg voor 21,5 km. Langs de boulanger voor een baquette en twee koeken voor het geval dat..
Alleen lopen bevalt prima. Je kunt je eigen ding doen. Wanneer stop je. Eet je. Maak je een foto. Rust je etc.
Dat is geen verwijt aan eventuele medepelgrims, maar zo voelt dit nu een maal voor mij.
Vandaag weer door een glooiend landschap gelopen. Prachtig weer, want de hele dag scheen de zon!!
Voor de zoveelste keer prachtige vergezichten. Je maak foto's, die thuis moet bekijken en schiften. Vaak weet je niet meer wat je moet fotograferen. De vorige Camino van 2012 maakt ik foto's met mijn digitale camera volgens het principe: de Kodak Box van acht opnamen en later de filmrolletjes van 36 plaatjes. Foto maken of niet, want dat is zonde van papier/geld/foto. Nu knip ik er lustig op los.
Bovenstaand stukje had ik direct na aankomst getikt. Terwijl ik naar de foto's op de camera zat te kijken, leunde ik zo, dat ik drukte op backspace knop.....toen ik opkeek was mijn scherm weer maagdelijk wit. Resultaat: je kunt weer opnieuw beginnen.
Onderweg twee pelgrims tegengekomen. Een Fransman en de jongen uit Litouwen, die bij een beekje heerlijk lag te slapen. Even een praatje gemaakt en weer op weg.
Na dertien kilometer in Golinhac (649 m) bij de kerk geluncht op half één. D.w.z. zittend op een muurtje genieten van je eten.
Twee en een halve kilometer voor het einde een appeltje en een banaantje verorberd. Goed eten en drinken is onder deze omstandigheden een voorwaarde. Als je het niet doet, dan krijg je zoals wielrenners zeggen: pap in je benen.
Om half vier in Espeyrac (360m) aangekomen. Een van de eerste gebouwen, die ik tegenkwam, was de gîte d'étape. Op de deur stond: ouvert. Ik naar binnen. Zeven slaapplaatsen; ontmoetingsruimte, douches en wc's.
Ik ben de enige pelgrim.
Eerst maar even het dorp doorgelopen: alsof de pest is uitgebroken. Zaterdagmiddag en zelfs geen hond te bekennen. Enige troost om vijf uur is de bar open. Het probleem is echter, dat ik vanaf half vier als een soort 'poor lonesome cowboy' in de gîte zit. Nog geen Fransoos gezien. Ik heb de kostbare spullen en de sleutel meegenomen en in het plaatselijke restaurant annex bar twee pilsjes gedronken. Werd geholpen door de nicht van Miss Bouquet. Verongelijkt en neerkijkend op zoveel Hollandse onbenulligheid wilde ze wel twee biertjes aan mij verkopen. Heerlijk!!!
Veel lawaai van het uitgaansleven hier, zal er vanavond wel niet zijn. Net zoals de WiFi. Die is er ook niet. Fijne zaterdagavond.
Lekker uitrusten van een zware week u allen toegewenst door,
Gerrit.
Adres:
Gîte d'Etape
Espeyrac
Miss Bouquet.
Vanmorgen opgestaan. Gewassen ingepakt en op weg voor 21,5 km. Langs de boulanger voor een baquette en twee koeken voor het geval dat..
Alleen lopen bevalt prima. Je kunt je eigen ding doen. Wanneer stop je. Eet je. Maak je een foto. Rust je etc.
Dat is geen verwijt aan eventuele medepelgrims, maar zo voelt dit nu een maal voor mij.
Vandaag weer door een glooiend landschap gelopen. Prachtig weer, want de hele dag scheen de zon!!
Voor de zoveelste keer prachtige vergezichten. Je maak foto's, die thuis moet bekijken en schiften. Vaak weet je niet meer wat je moet fotograferen. De vorige Camino van 2012 maakt ik foto's met mijn digitale camera volgens het principe: de Kodak Box van acht opnamen en later de filmrolletjes van 36 plaatjes. Foto maken of niet, want dat is zonde van papier/geld/foto. Nu knip ik er lustig op los.
Bovenstaand stukje had ik direct na aankomst getikt. Terwijl ik naar de foto's op de camera zat te kijken, leunde ik zo, dat ik drukte op backspace knop.....toen ik opkeek was mijn scherm weer maagdelijk wit. Resultaat: je kunt weer opnieuw beginnen.
Onderweg twee pelgrims tegengekomen. Een Fransman en de jongen uit Litouwen, die bij een beekje heerlijk lag te slapen. Even een praatje gemaakt en weer op weg.
Na dertien kilometer in Golinhac (649 m) bij de kerk geluncht op half één. D.w.z. zittend op een muurtje genieten van je eten.
Twee en een halve kilometer voor het einde een appeltje en een banaantje verorberd. Goed eten en drinken is onder deze omstandigheden een voorwaarde. Als je het niet doet, dan krijg je zoals wielrenners zeggen: pap in je benen.
Om half vier in Espeyrac (360m) aangekomen. Een van de eerste gebouwen, die ik tegenkwam, was de gîte d'étape. Op de deur stond: ouvert. Ik naar binnen. Zeven slaapplaatsen; ontmoetingsruimte, douches en wc's.
Ik ben de enige pelgrim.
Eerst maar even het dorp doorgelopen: alsof de pest is uitgebroken. Zaterdagmiddag en zelfs geen hond te bekennen. Enige troost om vijf uur is de bar open. Het probleem is echter, dat ik vanaf half vier als een soort 'poor lonesome cowboy' in de gîte zit. Nog geen Fransoos gezien. Ik heb de kostbare spullen en de sleutel meegenomen en in het plaatselijke restaurant annex bar twee pilsjes gedronken. Werd geholpen door de nicht van Miss Bouquet. Verongelijkt en neerkijkend op zoveel Hollandse onbenulligheid wilde ze wel twee biertjes aan mij verkopen. Heerlijk!!!
Veel lawaai van het uitgaansleven hier, zal er vanavond wel niet zijn. Net zoals de WiFi. Die is er ook niet. Fijne zaterdagavond.
Lekker uitrusten van een zware week u allen toegewenst door,
Gerrit.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
