RAMP

Het verhaaltje van gisteren is helaas in krochten van het digitale gangen verdwenen. Ik kan hem niet meer terug vinden. Mijn humeur om er nog iets van te maken is tot onder het vriespunt gedaald.

We zitten nu in Salamanca.

Vanmorgen na een prima ontbijt, gingen we om half acht op weg. De route was golvend met een paar klimmetjes erin. De eerste rust na 4 km. was in Morille. Een gehucht dat onze Lieve Heer in een verloren kwartiertje in elkaar geflanst had en het toen op de Spaanse hoogvlakte gepoot heeft.

Daarna in Miranda de Azan, welgesteld dorp op tweehonderd meter van de route, een lekkere koude cola gedronken. Het complete terras was bedekt met kunstgras. Heel bijzonder gezicht.

Na een paar klimmetjes stonden we op een uitkijkpunt met een prachtig gezicht op Salamanca. Daarna was het nog een twee lopen voordat we bij de herberg naast de kathedraal terecht kwamen.

De vrijwilligers lieten ons de rugzakken binnen zetten. Gelukkig, want op een gegeven moment heb wel een haat/liefde verhouding met je rugzak. We werden geacht onszelf tot zestienhonderd uur zelf in de stad te verpozen. Want de albergue werd dan pas geopend voor pelgrims.

We moesten ons door een klein administratief bergje worstelen onder leiding van de Italiaanse (!) herbergier. Ons verblijf is donativo. We wilden twee nachten blijven. Dat mocht wel, maar…..om 22 uur binnen en morgenochtend om 8 uur het pand verlaten.

Fred heeft voor morgen via internet in zijn beste Spaans een hotel geregeld. We kunnen morgen dus op ons dooie gemak de stad bekijken.

Groeten van Fred en Sjek vanuit Casablanca.