Onvoorspelbare wegen van St.Jacob

Over de etappe van vandaag valt niet zo veel spectaculairs te vertellen. Reveille om zes uur. Dit ivm de hitte. De avond er voor had ik yoghurtjes gekocht. Hoe eet je die? Juist, met een lepeltje. Maar die had ik niet. Een pot met plastic lepeltjes op de koelkast, bracht de oplossing. Het is net zoiets, als soep eten met een lepel. Dus opgelost. Ook hadden we een pak sinaasappelsap ingeslagen. En die drink je… Juist. Die hadden we ook niet. Dus de mok van de plastic lepels maar gebruikt. Om 7:00 uur via de grote weg op weg. Bij het benzinestation, dat we tegen kwamen, hebben we nog wat fecaliën achtergelaten.

Daarna betraden we een heuvelachtig landschap. Een soort bergje op en berg je af. De zon wachtte achter de kim rustig op zijn kans en die kwam. Langzamerhand werd het warmer. De wandelpaden waren niet zo geplaveid als we gewend zijn in Nederland. 25 km in Nederland loop je met twee vingers in de neus. Dat is niet het geval in Spanje. Alles is oneffen Veel rotsblokjes. Je moet heel goed uitkijken waar je je voeten zet. Een verzwikte enkel heb je zo opgelopen. En dan is het finito met de Camino.

Op een gegeven moment liepen we door een kurkbos. Waar de kurk van afgehaald was,was de stam zwart. Heel bizar om te zien. Vraag aan een gemiddelde Nederlander waar komt de kurk vandaan en deze zal antwoorden: van de wijnfles.

Wel heel leuk om door zo’n kurkwoud te lopen.De zon ging steeds onbarmhartiger schijnen. De rust pauzes werden frequenter. Gelukkig hadden we genoeg water meegenomen. Anders heb je in dit gebied een groot probleem.

Bij een splitsing aangekomen, moesten we kiezen welke route we zouden nemen. We besloten de route te nemen die rechtstreeks naar onze eindbestemming zou leiden. Dat was volgens het boekje nog maar twee uur wandelen. Maar dat zijn volgens mij Spaanse twee uren en afstanden.

Aangekomen bij een stuwmeer moesten we de grote weg op. Eerst een stuk achter de vangrail. Tenslotte op de verharde weg lopen.

Dit bleek geen goede keuze. De afstand die we nog af moesten leggen was nog 7 km. Een andere optie was de tegengestelde richting te gaan wandelen. Met nog 3 km te lopen zouden we in Rio Lobos terecht komen. Dit alles klopte 100%

Als pelgrims slapen we nu op een camping, niet in een tent of een huisje, maar in een gebouw waar inpandig kamers zijn gemaakt (zie foto) Een prachtige kamer met allerlei faciliteiten. De slaapzak hoeft de rugzak niet te verlaten. Na een lekkere douche (en een heerlijke scheerbeurt,Mir) ben ik even een uurtje plat gegaan. Je stippelt een route uit, die tenslotte niet blijkt te kloppen met de realiteit. Ook dat is de Camino. De wegen van St. Jacques zijn ondoorgrondelijk. Een korte samenvatting van deze etappe: hij was lang (26km) en zwaar maar wel mooi

Zodadelijk gaan we de inwendige mens verzorgen. En dan lekker slapen.

de hartelijke Camino groeten van Fred en Sjek.