Zon, zon en nog eens zon.

Met mijn voorstellingsvermogen had ik al snel in gaten, dat het niet een ieder duidelijk was: wat, waar en waarheen gaat de reis deze keer. In 2018 heb ik met Fred een gedeelte van de “Camino de la Plata” gelopen. Deze Camino loopt van Sevilla (wij zijn in Granada gestart) naar Santiago de Compostela).Deze hebben we afgebroken in Cáceres en vandaar hebben we hem weer opgestart. Vandaag, 30 augustus, hebben we de tweede etappe gelopen.

Na een stevig ontbijt zijn we om negen uur gestart met in onze rugzakken voldoende proviand. Ook nu scheen de koperen ploert al onbarmhartig fel.Het landschap was net als gisteren: over bergen en dalen. Je zou kunnen zeggen: een typisch glooiend gebeuren. We doorkruisten verschillende private landerijen, die je alleen kon betreden door het openen an een hek. Bij de eerste rust kregen we gezelschap van twee grote honden. Ik hoefde mijn dazer niet te gebruiken. Ze hebben zelfs een paar kilometer met ons mee te lopen.

Met het verlopen van de tijd steeg ook de temperatuur. Bij het doorkruisen van een van die haciënda’s zag ik enorm veel kleine keutels op de grond liggen. “Wat liggen hier veel konijnenkeutels”, zei ik tegen Fred. “Die zijn van de schapen” was zijn antwoord. Het was een veld, bedekt met schapenuitwerpselen. Na de tweede rust bij een fraaie trekkers hut. Hebben we een kilometer of drie door het steil golvende landschap gelopen. Het laatste stuk tot aan Cañaveral moesten ook een smalle vluchtstrook naast de weg lopen. Doordat de temperatuur het asfalt dusdanig had verhit en het toch wel een beetje gevaarlijk was, hebben we na vruchteloos liften een taxi gebeld. Deze zette ons voor €20 af voo een kroeg waar we hebben van het lekkerste pilsje van het westelijk halfrond. Zitten nu in een prachtige albergue. Morgen start we om zeven uur. Groetjes van Fred en Sjek.